2 days of 5 Days Off

4_1

Dat was een heerlijk weekend… Afgelopen week was het 5daysoff dance festival in Amsterdam en ik had besloten het ditmaal eens niet te missen. Dus ben twee achtereenvolgende avonden, vrijdag- en zaterdag, naar Paradiso geweest. Hoewel ik me op beide feestjes uiteindelijk vermaakt heb, had ik niet verwacht dat het contrast tussen die twee avonden zo groot zou zijn.

Vrijdagavond stonden live-optredens geprogrammeerd. Onder meer van Junior Boys, wiens laatste cd ‘So this is goodbye’ ik regelmatig draai: heerlijk weemoedige en dansbare electropop. Ervan uitgaande dat de rest van de programmering dan wel vergelijkbaar zou zijn, leek het me leuk om deze avond te gaan. Zodra ik er was, begon ik echter al enige argwaan te krijgen. Ten eerste: het publiek. Dit was niet het gangbare danspubliek dat ik vaak op feestjes tegenkom. Ze zagen er raar uit. Met raar bedoel ik: smakeloos. De kleedstijl voor mannen was saai: ongeïnspireerde t-shirts en overhemden. Dames zagen er over het algemeen niet erg vrouwelijk uit. Vooral de lompe Doc Martins zaten me dwars bij de ladies: hoe kun je zoiets dragen op een uitgaansavond?. Daarnaast leden vooral de mannen aan overmatige hoofd- maar ook gezichtsbeharing. Het zal toch niet waar zijn dat de baard weer in de mode komt? Het begon tot me door te dringen dat dit misschien wel poppubliek was. Niet de mensen die naar dansfeestjes gaan, met het soort mensen dat naar bandjes gaat kijken.

Dat werd me dan ook al snel duidelijk toen ik de eerste bandjes hoorde spelen. Hoewel de Junior Boys aan het begin van de avond prima muziek lieten horen, waren het grootste deel van de bandjes rockgeoriënteerd. Volgens de organisatie van 5daysoff ging het echter wel om dansbare muziek. Ik weet niet hoe ze daarbij zijn gekomen, maar bandjes als The Teenagers en Does it offend you yeah maakten alles behalve dansmuziek. Vervelende ondefinieerbare en tegelijk slaapverwekkende herrie waar een zaal vol puistige postpubers bij op en neer aan het springen was als bavianen onder een bananenboom. Een en ander werd overigens goedgemaakt door het Belgische Goose. Deze band maakte me duidelijk waarom sommige mensen live-optredens leuk vinden. Zij pompten hun rocky electro met een enorme energie het zaaltje binnen en zetten dat kracht bij met wilde armbewegingen en heftig op en neer gespring. Goose is voor mij een ontdekking en ik zou iedereen aanraden eens hun cd te gaan beluisteren.

Wat de vrijdagavond betreft nog even een opmerking: de optredens werden van elkaar gescheiden door dj’s, zoals de Robotrock dj’s en later Diplo. Deze jongens draaien echter veel te eclectisch. Zo nu en dan gooien ze een lekkere technoplaat op de draaitafel, waarna ze deze smakeloos over laten gaan in iets belachelijks, met als miserabel dieptepunt ‘Sweet child of mine’ van Guns’n’Roses (u weet wel van heul vroeger!). Ik heb me zelden zo geërgerd aan DJ’s. Het bezopen poppubliek scheen het allemaal verder prima te vinden. Een opmerking aan de organisatie van 5daysoff: zouden jullie me de volgende keer kunnen waarschuwen als je dit soort gekkigheid programmeert?

Hoe anders was de door Electronation georganiseerde zaterdagnacht! Voordat ik met mijn lof begin wil ik nog even een punt van kritiek noemen. De lange rijen voor de ingang. Is er echt geen manier om dit te voorkomen? Ik denk dat ik zeker een uur in de rij heb gestaan, waarvan een gedeelte in de verkeerde rij (voor de gastenlijst) wat totaal niet duidelijk aangegeven was. De hufterige portier kreeg het ook nog voor elkaar om al die mensen die al een halfuur stonden te wachten weg te sturen naar de andere, ellenlange rij en dat met een sadistische glimlach op zijn gezicht. Paradiso: ontsla die kerel!

Maar los van de rijen was de avond perfect georganiseerd. Drie zalen: de grote en de kleine en de kelder waren open en kenden hun eigen programmering. In de kleine zaal vooral live optredens van electro acts waarvan ik de unieke muziek van Solvent even met name wil noemen. Onder de noemer: pret met synthesizers en een vocoder maakte deze man aanstekelijke muziek waarbij hij gebruik maakte van zijn eigen stem. Wat de grote zaal betreft: Terry Toner vond ik erg goed, groovy en sexy en toch hele rechte techno die prachtig doorging zonder onmiddelijk plat te beuken. Bangkok Impakt viel een beetje tegen, draaide saai en fantasieloos, maar alles werd goedgemaakt door Dr. Lektroluv aan het einde van de avond. Voor iedereen die Dr. Lektroluv niet kent: de beste man heeft een enorm groen gezicht en een zonnebril op (zie foto). In plaats van een Dj-koptelefoon heeft hij een grote witte bakelieten telefoon. Er wordt wel gefluisterd dat zich achter het masker van Dr. Lektroluv niet één iemand, maar maar liefst drie mensen tegelijk bevinden, maar of dat waar is of een mythe kan ik hier niet bevestigen. Dr. Lektroluv draait hele volle, harde electro gemengd met beukende techno, alles voorzien van een heerlijk trashy plastic laagje dat op de een of andere manier opzwepend werkt op de dansvloer. Zo nu en dan leek het of Lektroluv vloeibaar rubber uit de luidsprekers deed stromen.

.. En dat werd gewaardeerd door het publiek, dat ditmaal danspubliek was. Goed en smaakvol gekleed en gekapt. Verbeeld ik het me nu of zijn dansmensen ook echt gemiddeld mooier dan popmensen? Ik weet het niet, maar mijn voorkeur is duidelijk.

Advertenties
Vorige bericht
Volgende bericht
Een reactie plaatsen

1 reactie

  1. Nina

     /  8 augustus 2007

    Ik voel een link.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: